Netwerken

photo of men having conversation

Netwerken
Van het woord alleen al kreeg ik tot voor kort een acute eczeemaanval. Een nieuwe hype voor hippe mensen afgestudeerd of gepromoveerd aan een universiteit of hogeschool. Om 09.00 uur tref je ze niet in de rij bij de koffieautomaat want ze betreden het kantoor met een karamel frappuccino of iced latte van de Starbucks in hun hand met prachtige gemanicuurde nagels.
En nu moest ik van de loopbaancoach als huiswerkopdracht een netwerkgesprek voeren. Ook collega’s spoorde me regelmatig aan om gebruik te maken van mijn netwerk. Dat netwerken leek de poort naar de hemel. Een middel om in te zetten voor…. ja waarvoor eigenlijk?

Het doel
Met de loopbaancoach ontdekte ik waar mijn weerstand vandaan kwam. Ik moest uit de rol stappen die veel, zo niet alle secretaresses of ondersteuners hebben, nl. dat het om de ander draait. Het netwerken waar ik zo mijn beeld en ideeën bij had, bleek niets nieuws. Ik deed het al zonder mezelf ervan bewust te zijn. Als bestuurssecretaresse vond ik het geweldig om wat in eerste instantie onmogelijk leek toch voor elkaar te krijgen. Wat had een directeur aan mij als ik bij iedere te organiseren vergadering beteuterd aan zijn bureau zou staan omdat het me niet lukte om iedereen voor een spoedvergadering bij elkaar te krijgen? Goede relaties opbouwen en netwerken zorgde ervoor dat PietjePuk bereid was om zijn al ingepland overleg – voor jou- te verzetten. Zoals journalisten netwerken om nieuws te vergaren, ZZP-ers netwerken om opdrachten te werven, netwerk jij ook binnen je eigen organisatie om zonder formele autoriteit toch dingen gedaan te krijgen.

Wat het je brengt
Voor het geplande netwerkgesprek plaats zou vinden had ik intern gelukkig al een leuke baan gevonden, maar wil ik zo nu en dan een leuke opdracht krijgen zal ik moeten netwerken. Doordat het doel stap voor stap steeds concreter werd verliep het netwerken als vanzelf. Ik heb superleuke gesprekken gevoerd met collega’s en met mensen die ik leerde kennen via collega’s. Ik kwam op plekken waarvan ik het bestaan niet afwist en het enthousiasme van iedereen verbaasde me nog het meest.  Lees meer

Jong en onbevangen

Het begin van de ontdekkingsreis
‘Wat vond je vroeger leuk om te doen? Wat geeft jou energie? Wat zijn jouw sterke punten?’ De loopbaancoach kijkt me geamuseerd aan, alsof ze het antwoord al weet, nl. dat ik daar waarschijnlijk nog niet over na had gedacht. En dat klopte helemaal. Ik had er natuurlijk niet gezeten als ik het wel wist. Voor mij zat een vrouw van middelbare leeftijd die haar werk gepassioneerd deed. Dat zag ik. Dat voelde ik. En dat wilde ik potjandorie ook, in plaats van dat ik de afspraak met tig man die ik met moeite tot stand had gebracht weer kon verzetten omdat PietjePuk die dag aan de diarree was! Toen PietjePuk was hersteld begon het proces opnieuw. Had ik iedereen bij elkaar, kon ik ‘die lui’ vervolgens nergens kwijt!

Jezelf leren kennen
Ik wist vooral wat ik niet (meer) wilde. Maar wat dan wel? Daar mocht ik thuis over nadenken. Dat ik dat niet zo 1,2,3 kon benoemen frustreerde me. Was ik daar nou veertig voor geworden?  Ik vond mijn baan ook helemaal niet vervelend bleek later, maar de inrichting en nieuwe wijze hoe het uitgevoerd moest worden daar kreeg ik niet zo heel veel energie meer van. Ik miste het contact met de burgers en ondernemers waar ik juist zo van opbloeide. Ik kon geen bloemetje meer bestellen bij de plaatselijke bloemenhandel voor de collega die tien jaar in dienst was, maar moest me nu door een ingewikkeld systeem worstelen waarvoor ik eerst over allerlei machtigingen en inkoopordernummers diende te beschikken. Hoe en waar ik die kon krijgen wist toen nog niemand en zo was ik zomaar twee dagen verder, zonder inkoopordernummer en al helemaal geen bloemetje. Het bloemetje kreeg de collega overigens met terugwerkende kracht. Het contact met burgers werd  bijna nihil, want dat verliep nu allemaal via een algemeen nummer. En als er een keer een werd doorverbonden, dan had ik alleen de gefrustreerde en boze burger aan de lijn die me de vreselijkste ziektes toewenste, omdat hij al zeven keer door was verbonden. Of zeventien keer. Ik heb het niet goed verstaan door zijn tirade.

Door na te denken over die vragen, ontdekte ik dat ik het eigenlijk wel wist. Maar ergens tijdens het volwassen worden was ik niet meer jong en onbevangen en dacht ik dat het allemaal niet haalbaar was. Druk, geen tijd, kan ik niet combineren, geen financiële middelen en ga zo maar door. Bovendien kon ik wat ik leuk vond niet samenvatten in een beroep.
Ik lees graag, ik schrijf graag, ik experimenteer graag met kleding, ik denk graag strategisch, ik help mensen graag met het schrijven van brieven en teksten, ik organiseer graag…..om er meteen achteraan te denken: en velen met mij, wie zegt dat ik  het goed kan, waar moet ik beginnen, moet ik eigenlijk wel beginnen, waarom kan ik niet gewoon doen wat ik altijd al heb gedaan en tevreden zijn met wat er nu is? Mezelf saboteren bleek een verborgen talent waarvan ik niet eens wist dat ik erover beschikte! Om maar ergens te beginnen haalde ik mijn diploma Imago Styliste en volgde de opleiding Nima Communicatie A.

Hulp uit onverwachte hoek
Ontevredenheid is een signaal, dat je kunt negeren of accepteren en onderzoeken. Je ontmoet mensen die iets voor je zullen betekenen. Noem het praktisch, spiritueel of wat dan ook. Maar ze brengen je dichter bij je doel door een simpele vraag te stellen of je door te verwijzen. Zo kwam ik een collega tegen, die naast zijn baan ook voor zichzelf was begonnen en mensen coachte. Toeval? Ik weet wel zeker dat het geen toeval is en heb natuurlijk meteen een afspraak gemaakt! Mijn valkuilen werden vrij snel zichtbaar, zoals ongeduldig zijn en mijn perfectionisme. Als het volgens mijn eigen inschatting niet perfect kon, startte ik maar helemaal niet. En wat in me opkwam moest gisteren gerealiseerd zijn. Inmiddels hingen mijn mondhoeken steeds meer richting mijn tenen en draaide ik nog steeds in ‘ik-zou-dit-wel-willen-proberen-cirkels.’ De collega adviseerde mij om het gewoon te gaan doen. Dat had hij ook gedaan. En advies dat voortvloeit uit eigen ervaring neem ik eerder aan.
De rest zou vanzelf gaan, als ik maar begon.

En zonder dat ik al ‘klaar’ was, vroeg een vriendin mij naar de tekst van haar webshop te kijken. Een ander vroeg of ik in de avond enkele vergaderingen wilde notuleren, je geeft opeens een eerste workshop en binnenkort een tweede. En dat mag je allemaal zelf bedenken en organiseren. Hellupppp!

Was dat nou net niet de uitdaging waar ik zo naar zocht? De positieve energie die ik erbij voel laat me zweven en wordt mijn leidraad om iets wel te doen of juist te laten.

blog 1 imago styliste
En hoe die tweede workshop is verlopen…..?