Jong en onbevangen

Het begin van de ontdekkingsreis
‘Wat vond je vroeger leuk om te doen? Wat geeft jou energie? Wat zijn jouw sterke punten?’ De loopbaancoach kijkt me geamuseerd aan, alsof ze het antwoord al weet, nl. dat ik daar waarschijnlijk nog niet over na had gedacht. En dat klopte helemaal. Ik had er natuurlijk niet gezeten als ik het wel wist. Voor mij zat een vrouw van middelbare leeftijd die haar werk gepassioneerd deed. Dat zag ik. Dat voelde ik. En dat wilde ik potjandorie ook, in plaats van dat ik de afspraak met tig man die ik met moeite tot stand had gebracht weer kon verzetten omdat PietjePuk die dag aan de diarree was! Toen PietjePuk was hersteld begon het proces opnieuw. Had ik iedereen bij elkaar, kon ik ‘die lui’ vervolgens nergens kwijt!

Jezelf leren kennen
Ik wist vooral wat ik niet (meer) wilde. Maar wat dan wel? Daar mocht ik thuis over nadenken. Dat ik dat niet zo 1,2,3 kon benoemen frustreerde me. Was ik daar nou veertig voor geworden?  Ik vond mijn baan ook helemaal niet vervelend bleek later, maar de inrichting en nieuwe wijze hoe het uitgevoerd moest worden daar kreeg ik niet zo heel veel energie meer van. Ik miste het contact met de burgers en ondernemers waar ik juist zo van opbloeide. Ik kon geen bloemetje meer bestellen bij de plaatselijke bloemenhandel voor de collega die tien jaar in dienst was, maar moest me nu door een ingewikkeld systeem worstelen waarvoor ik eerst over allerlei machtigingen en inkoopordernummers diende te beschikken. Hoe en waar ik die kon krijgen wist toen nog niemand en zo was ik zomaar twee dagen verder, zonder inkoopordernummer en al helemaal geen bloemetje. Het bloemetje kreeg de collega overigens met terugwerkende kracht. Het contact met burgers werd  bijna nihil, want dat verliep nu allemaal via een algemeen nummer. En als er een keer een werd doorverbonden, dan had ik alleen de gefrustreerde en boze burger aan de lijn die me de vreselijkste ziektes toewenste, omdat hij al zeven keer door was verbonden. Of zeventien keer. Ik heb het niet goed verstaan door zijn tirade.

Door na te denken over die vragen, ontdekte ik dat ik het eigenlijk wel wist. Maar ergens tijdens het volwassen worden was ik niet meer jong en onbevangen en dacht ik dat het allemaal niet haalbaar was. Druk, geen tijd, kan ik niet combineren, geen financiële middelen en ga zo maar door. Bovendien kon ik wat ik leuk vond niet samenvatten in een beroep.
Ik lees graag, ik schrijf graag, ik experimenteer graag met kleding, ik denk graag strategisch, ik help mensen graag met het schrijven van brieven en teksten, ik organiseer graag…..om er meteen achteraan te denken: en velen met mij, wie zegt dat ik  het goed kan, waar moet ik beginnen, moet ik eigenlijk wel beginnen, waarom kan ik niet gewoon doen wat ik altijd al heb gedaan en tevreden zijn met wat er nu is? Mezelf saboteren bleek een verborgen talent waarvan ik niet eens wist dat ik erover beschikte! Om maar ergens te beginnen haalde ik mijn diploma Imago Styliste en volgde de opleiding Nima Communicatie A.

Hulp uit onverwachte hoek
Ontevredenheid is een signaal, dat je kunt negeren of accepteren en onderzoeken. Je ontmoet mensen die iets voor je zullen betekenen. Noem het praktisch, spiritueel of wat dan ook. Maar ze brengen je dichter bij je doel door een simpele vraag te stellen of je door te verwijzen. Zo kwam ik een collega tegen, die naast zijn baan ook voor zichzelf was begonnen en mensen coachte. Toeval? Ik weet wel zeker dat het geen toeval is en heb natuurlijk meteen een afspraak gemaakt! Mijn valkuilen werden vrij snel zichtbaar, zoals ongeduldig zijn en mijn perfectionisme. Als het volgens mijn eigen inschatting niet perfect kon, startte ik maar helemaal niet. En wat in me opkwam moest gisteren gerealiseerd zijn. Inmiddels hingen mijn mondhoeken steeds meer richting mijn tenen en draaide ik nog steeds in ‘ik-zou-dit-wel-willen-proberen-cirkels.’ De collega adviseerde mij om het gewoon te gaan doen. Dat had hij ook gedaan. En advies dat voortvloeit uit eigen ervaring neem ik eerder aan.
De rest zou vanzelf gaan, als ik maar begon.

En zonder dat ik al ‘klaar’ was, vroeg een vriendin mij naar de tekst van haar webshop te kijken. Een ander vroeg of ik in de avond enkele vergaderingen wilde notuleren, je geeft opeens een eerste workshop en binnenkort een tweede. En dat mag je allemaal zelf bedenken en organiseren. Hellupppp!

Was dat nou net niet de uitdaging waar ik zo naar zocht? De positieve energie die ik erbij voel laat me zweven en wordt mijn leidraad om iets wel te doen of juist te laten.

blog 1 imago styliste
En hoe die tweede workshop is verlopen…..?

8 antwoorden
    • Iris Esser
      Iris Esser zegt:

      Dank je wel Fernan! Al een tijdje bezig maar ermee naar buiten treden daar was ik nog niet klaar voor.Jouw berichten en je doorzettingsvermogen vind ik daarom zo inspirerend! En uiteraard wachtte ik eerst op akkoord bij het aangeven van nevenactiviteiten. Maar wanneer niemand weet wat je doet, loop je misschien wel een hoop mis. Dus moest ik van mezelf mijn angst opzij zetten en naar buiten treden. Ik ben er nog van aan het bijkomen:-)

      Beantwoorden
  1. Shirley Weemeijer
    Shirley Weemeijer zegt:

    Oh Iris! Wat herkenbaar!!!! Goh, leuk om te lezen dat anderen ook in een situatie terecht komen dat ze zich afvragen: “Waar wordt ik blij van? Wat kan ik doen? Wat voor functie hoort daarbij?”

    Beantwoorden
  2. Sandra Doelwijt
    Sandra Doelwijt zegt:

    Ha Iris,
    Fijn dat je eindelijk bent begonnen. Je wilde dat al zolang doen. Ik herken je werksituatie, pfft! Of ik nu iets anders of erbij ga doen, hmmmm……. ??? !!! Maar ga zo door met het schrijven, ik vind je teksten leuk om te lezen.

    Beantwoorden
    • Iris Esser
      Iris Esser zegt:

      Dank je wel, San! Was ‘even’ wennen en weer je plekje vinden na de reorganisatie. Maar het is goed gekomen en nu nog leuke dingen erbij/ernaast doen, na bijna 25 jaar dienstjaren!

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *